مو نـم كُـــــــر بختیاری

مرا نوازش کن دریا

من آن کودک دلتنگم

که مادر در گوشم هرگز لالایی نخواند

مرا نوازش کن دریا

من آن غنچه ی در لاک خود خفته ام

که رنگ خورشید را ندیده ام

و به قول خودم

خشت وجودم بی آب ماند

گدای محبت

دلم از غصه لبریز است

تشنه ام

تشنه و گدای محبت

از خلق خدا بریدم

رفتم به درگه خدای محبت

همچو مرد نصرانی

پنبه در گوش خود کردم

صدایی نشنیدم به جز ، صدای محبت

این جان ناقابل که در جسم من است

با همه بدبختی هایش

فدا فدا فدای محبت

چوپان درغگو که گرگ ، گله اش را درید

هم در نی لبک خود نوازید

مثل من نوای محبت

تشنه ام

          برگ گل

به برگ گل نباید دست زد

لطافت ابرهای بهاری را

عشق بلبل   رقص برگ

آن پروانه های فراری را

یک رنگ در رفاقت

مهربانی و صداقت

همه را با یک نگاه خیره

در عمق جان فرو باید کرد

عشق بلبل را

در برگ گل جستجو باید کرد

       

        (( تعقیب یار ))

شبی در رویا به دنبال تو می گشتم

در بارش بی پروا سراغ حال تو می گشتم

تن رنجور من برده رحمی به دل

سال ها زیر سایه ی بال تو می گشتم

هوا در سر بهر کمان ابرویت

غمدیده در دشت پر مَلال تو می گشتم

اقبال من کو در کویرها نهان بود

پای یاسمن پی اقبال تو می گشتم

در ره منزل تو فال ها کشیدم , اما

باز چشم به راه نیک فال تو می گشتم

حلقه ی عشق تو عجب صید دلم کرد

در تار و پود صید بی مثال تو می گشتم

" ای بهار "

ای بهار ،‌ روزگاری نامم پر آوازه بود

خط می نوشتم زیباتر از سنگ عقیق            

«‌‌ چون شراب کهنه ، شعرم تازه بود  »

قلبی داشتم پاک تر از آب رقیق

ای بهار هق هق گریه ام

همه اش بهانه ی توست

از زندگی خسته ام

عقده ام ترانه ی توست

وقتی تو هم از راه رسی

بر سینه ام مشت نزنی

مرا دیدی در بی کسی

خنجری از پشت نزنی

ای بهار تا برسی از گرد راه

ساقه های سبزم مرده است

غنچه های نو رَسَم مکن سیاه

هر یک به خاک غم سپرده است

ای بهار باورت نمی شود

صدای قلبی شنیده ام

عکسی در آینه دیده ام

ای بهار باور نداری

نظر بکن رنگ پریده ام

تازه کویر زندگی را

فقط برای تو بریده ام

از خزان تنهایی گذشتم

به دشت سبز تو رسیده ام

ای بهار اگر نوروز نداشتی

صدای خنده ای نمی شنیدم

شکسته می شد صلح و آشتی

به هیچ یاری نمی رسیدم 

(( پرنده را دوست دارم ))                                      

پرنده را دوست دارم

وقتی که در انتهای صمیمیت

خواب شیرین دم صبح

تابیدن خورشید بر دشت را

به کودکان محله ی عشق

به شبنم پاک سحر

به شکوفه های باغچه

به گلدان لب طاقچه

مژده می دهد

آوازش پایان فصل خزان است

و صفای باغ

پروازش عبادت باغبان

       (( ببار باران ))

ببار باران ، ببار باران ، من دلم تنگ است

فاصله اشک من و تو صد فرسنگ است

ببار، نرم ببار،آهسته ببار، خوب گریه کن 

که چرخ فلک ، برای آمدنم لنگ است

              ((روزگار ))

بیا و ببین که غم دوری به روزگار من چه انداخت

بنگر که تکرار صبوری ، از لاشه من چه ها ساخت

از آمدن ای بسا دیر کردی ،  یاد این حقیر کردی

بیا که پیکر بی جان من ، روزها را به روزگار باخت

                 (( اشک پنهان ))

ظاهر خنده هایم منگر ای دوست ،اشک پنهانم ببین

قامت خرامانم منگر ای دوست  ،  بید لرزانم ببین

اهل عالم را ببین ، چه رغبتی دارند محض نشستن

نگاه آرامم منگر ای دوست    پای گریزانم ببین

              (( چراغ روشن ))

بیا ای مهر تابان ، چراغ روشن این خانه باش

ای شبهای مهتابی ، شوق پرواز پروانه باش

بیا و شراب ناب باش ،‌  در محفل عاشقان

سهم من اگر شدی ، لب به لب پیمانه باش

                 (( سوگند ))

بیا تا عهد ببندم و سوگند وفا یاد کنم

به عشقت بر قله کوه صد بار فریاد کنم

بیا و ساده عبور نکن از این همه محبت

بیا تا گل بچینم و  با او تو را شاد کنم

                 (( آشنایی ))

من بودم و طلوع شاد روز نخست آشنایی را

تو بودی و غروب شوم و دردناک جدایی را

ماری زیر کاه و آتشی زیر خاکستر تو بودی

مرا سوختی به همه آموختی رسم بی وفایی را